• English
  • Nederlands
  • Español
  • Français
  • Deutsch

Column: “Hoe lang blijven jullie…?”

Beste bezoekers van La Molineta

Mijn naam is Karin van der Waals. Ik huur een appartement ( Mocabe nr.6) vanaf 19 september 2011 tot  en met 20 januari 2012.
Wekelijks schrijf ik een verhaal in het item: “Hoe lang blijven jullie…?” over het leven in appartementencomplex La Molineta in Guaro. Ik ben in Guaro om mijn boek Cappuccino met karakter af te schrijven. Op www.klusjuf.waarbenjij.nu kunt u er meer over lezen.

Klusjuf.

Eerste week in La Molineta                    28-09-2011

Getipt door een vriend – die prachtig  kan tekenen – leg ik de laatste hand aan mijn boek Cappuccino met karakter in het appartementencomplex: La Molineta in Guaro ( Andalucia). In appartement: Mocabe nr 6. Met uitzicht op de bergen.

De vriend had hier een appartement gereserveerd voor in de herfst en de wintermaanden. Hij zou zichzelf terugtrekken om aan zijn tekeningen te wijden. In alle rust, zo las hij op de site. Helaas hield zijn zwakke hart hem tegen en kwam in plaats van in Guaro, in Amsterdam Noord in het Bovenij Ziekenhuis terecht. Hij kreeg van de artsen een negatief reis advies.

Toevalligerwijs is mijn buurvrouw een aangetrouwd familielid van de eigenaar van dit complex. De buurvrouw had al een paar keer gezegd dat ik dáár in La Molineta moest gaan schrijven. Omdat, – net als vriend beweerde - het er zo prachtig en rustgevend was. Bovendien wordt het complex gerund door een echtpaar met twee jonge kinderen. ‘Kan je lekker veel Spaans met de dochter van Dan en Bianca praten,’ zei de buurvrouw.

Zo gezegd, zo gedaan. Ik heb naar La Molineta gemaild of ik vier maanden een appartement kon huren op aanraden van de vriend en de buurvrouw.

Inmiddels ben ik ruim een week in Guaro. Ik schrijf, wandel en geniet van de rust en de schoonheid van de natuur.
Het is geen doorsnee plek waar alleen families met kinderen komen. Ik heb in de korte tijd dat ik hier ben gesproken met een vrouw die inspiratie zocht voor haar tweejarige opleiding als ziekenverzorgster, ze was hier een week met haar man. Een meneer die nog een week over had, alvorens hij aan zijn nieuwe baan begon en er logeerde een Spaans echtpaar met een kalf van een – loopse – hond die in de buurt gedekt moest worden. De hond Ollie van Dan en Bianca had het niet meer. Om de haverklap dook Ollie het zwembad in om af te koelen.

Volgende maand komt het halve korps van een brandweerkazerne uit Rotterdam naar La Molineta om te wandelen. Alle appartementen zijn gereserveerd.

Mijn vriend baalt dat ik eerder op deze berg zit dan hem. Gelukkig gaat het een stuk beter zijn gezondheid. Volgend jaar gaat hij opnieuw reserveren.
‘Kan jij mooi alle wandelroutes voor me uitstippelen’, zei hij.

Klusjuf.

 

Komen en gaan                                   05-10-2011

Ik vind het – stiekem – fijn om te zeggen dat ik hier tot januari een appartement heb. Ik begin al een beetje bij de familie te horen. Dochter Cat help ik met haar huiswerk, op voorwaarde dat we daarbij in het Spaans spreken. Met zoon Sam praat ik over zijn autoverzameling.En met Dan en Bianca heb ik een hoop lol. ‘Als ik DanCatSam achter elkaar zeg, lijkt het op een gerecht bij de afhaalchinees,’ zeg ik tegen Bianca. ‘Sambal bij?’ antwoordt ze lachend.

Door de wisselende gasten is de sfeer op La Molineta per week verschillend. Maar niet voor het gastgezin en hun hond Ollie. Thuis en op school zij altijd dezelfde routine. Voor de kinderen is die regelmaat fijn. Door de gasten die komen en gaan leren ze al jong afscheid nemen. Het is gelukkig nooit een triest afscheid, mensen komen blij en gaan nog blijer weg.

Door het schrijven doe ik elke dag hetzelfde. ’s Morgens als de kinderen naar school worden gebracht, rij ik mee naar het dorp. Op het terras van – Fredy’s – waar de arbeiders als snel plaats maken voor de moeders van de schoolgaande kinderen. Voorzichtig maak ik een praatje, ik ben nog nieuw… Daarna haal ik  wat boodschappen en loop door de prachtige bergen terug naar la Molineta. Thuis maak ik voor mezelf een cappuccino (uiteraard met karakter) en ga schrijven.

Ollie is kampioen in nieuwe vrienden maken. De eerste week zat hij dagelijks naast me. Met  grote ogen keek hij me aan, zijn kop op mijn schoot. De hint voor een lekker hapje had ik snel door. Ik dacht: ik doe het niet, hij krijgt dagelijks een flinke bak gebalanceerde voeding. Een aai over z’n bol kan ie krijgen, meer niet. Zo werd ons innig contact per dag minder.

Ik zie hem die welkomst-act bij de buren doen. Wanneer hij langs mijn appartement loopt, kijkt Ollie me aan alsof hij wil zeggen: ‘Ebenezer Scrooge!’ Degene die erin trapt en hem een plakje worst geeft, is mooi meegenomen. En als die weg gaat? Poep. Er komen altijd weer nieuwe…

Klusjuf.

 

4 Dias                                                  12-10-2011

Het is een gezellige drukte bij La Molineta. Een groep brandweermannen en hulpverleners uit Rotterdam doen mee aan de 4 Dias in Marbella. Een soort vierdaagse – om nabij twintig kilometer per dag – onder de Spaanse zon. Elke dag een andere route. Om nabij zeshonderd wandelaars bestaande o.a. uit wandelverenigingen en hulpverleners uit Nederland en Belgie. http://www.marbella4dayswalking.com/NL/index.html

Gisteren liep ik mee. Omdat de avonden zo gezellig zijn, zaten we brak aan het ontbijt.

Het was de zwaarste tocht: door de bergen omhoog en via het strand naar de finish. Tijdens de klim werd ik bijna bevangen door de warmte. Een van de brandweermannen bood me zijn  shirt aan en zijn collega een korte broek. Ik nam het met beide handen aan. Les 591 des levens: Ik zal mij kleden naar de situatie.

Voor de Spanjaarden is dit de eerste keer dat ze zo’n evenement organiseren. Dat was te merken aan die ene jongen die op driekwart van de route met flesjes water stond. Dit is ( mijn) Hollands gezeik… Het was prima geregeld! De politie heeft ons keurig overgestoken en op elk punt stond iemand om de weg te wijzen.

De tocht was zwaar maar zeer de moeite waard.

Ik heb bijzondere gesprekken gehad met de brandweerlui en medewerkers van onze hulpverlening. O.a. met een medewerker van de meldkamer van het alarmnummer 112. Hij vertelde dat hij met gemak dagelijks zestig km kan hardlopen: om zijn hoofd te legen. Met de brandweerlui over de moeilijke momenten en onvergetelijke situaties. Daarentegen heb ik mij werkelijk ziek gelachen over de kut geintjes die ze onderling uithalen. Van het plakken van doorzichtig folie op wc’s, tot Nivea in elkaars oren smeren aan toe.

Morgen vertrekken ze weer naar Rotterdam. Ik ben blij dat ik met de zware tocht ben meegegaan. Nu loop ik ‘s morgens naar Guaro omhoog en – na mijn bak koffie bij Fredy ’s – terug naar La Molineta. Totaal vier kilometer, dat is te doen…

Aangezien ik de afgelopen dagen  behoorlijk aan de rosé, barbecue, schnitzel en de paella heb gehangen, is een dagelijkse wandeling niet alleen goed voor het schrijven, maar ook voor de extra pondjes.

Zelfs hond Ollie kon op laatst geen botje of garnaal meer zien… Ik zal morgenochtend vragen of ie zin hebt om mee te lopen.

Oeps, ik heb hebt van de Rotterdammers overt genomen…

Klusjuf.

 

Familie 19-10-2011

Inmiddels zijn de brandweerlui terug naar Rotterdam. Het is een stuk stiller. Maar… Piet gaat, Kees komt.

De ouders van Bianca zijn gearriveerd. Dochter Cat wordt 22 oktober 6 jaar. Dat wordt met de familie gevierd. Langzaamaan worden de voorbereidingen voor haar verjaardag getroffen.

De vader van Bianca zit dagelijks aan de grote tafel  kruiswoordpuzzels te maken. Het geeft me een thuis gevoel. Vroeger zaten wij ook fanatiek aan de kruiswoordpuzzel. Ieder had zijn eigen boekje en mijn vader was het woordenboek.

De moeder van Bianca helpt met de schoonmaak van de appartementen. Daarna speelt ze een potje kaarten met haar schoonzoon Dan en blèrt dat hij vals speelt. De kinderen hangen – als ze de kans krijgen – om de nekken van oma en opa, die minimaal drie keer per jaar een weekje komen logeren. De tickets voor december zijn al geboekt.

Regelmatig gebeurt het dat gasten hun vakantie beginnen bij La Molineta. Meestal na een week vertrekken ze om de laatste dagen – voor vertrek naar het thuisland – terug te komen.  Vooral de gezinnen met kleine kinderen. Dochter Cat en zoon Sam zijn heuse speelkameraadjes voor de kleine gasten.

Soms zit er een tijd tussen wanneer de gasten hun terugkeer  vinden. Zo logeerde er een echtpaar uit Amsterdam dat in maart een week bij La Molineta had doorgebracht. Ze deden ditmaal mee aan een programma van Geocasching. Het wordt uitgesproken als: dzjiokesjing. Het woord cache (schat) is de kesj.

Geocaching is een spel voor GPS gebruikers. Deelnemen met schatzoeken, op z’n Engels ‘cache hunt’, is een slimme manier om de voordelen en de mogelijkheden van een GPS te leren kennen. Het basisidee is dat personen en organisaties/verenigingen -  bijv. scouting  –  caches verstoppen over de hele wereld en de locaties van deze caches delen door op internet hun exacte positie te melden. Andere GPS gebruikers benutten deze coördinaten om deze caches te vinden. Is de cache eenmaal gevonden, dan geeft de cache, oftewel schat, z’n geheimen prijs en beloont de vinder met een variëteit aan beloningen.
Aan de vinder wordt gevraagd iets uit  te cache te nemen en hiervoor in de plaats iets achter te laten. http://www.geocaching.nl

Als mijn boek af is dan ga ik ook eens Geocachen. Zover is het nog niet. Naast het schrijven hoort een – bijna eentonige – regelmaat, dus loop ik dagelijkswandeling – inmiddels – de berg op en na de koffie de berg weer af. Hond Ollie loopt sinds kort met me mee. Elke tien meter tilt hij z’n poot op en laat een kesj achter voor degene met een natte neus…

Klusjuf.

 

Kruis in de bergen 26-10-2011

Mijn boek Cappuccino met karakter gaat over een timmerwerkplaats die ik in Ayacucho ( Peru) opgezet heb voor straat en kansarme jongens van veertien tot achttien jaar. Ik ben van 2006 tot 2009 betrokken geweest bij dit bijzondere project. Op www.klusjuf.waarbenjij.nu is mijn blog te lezen. Jullie kunnen je aanmelden op de blog om mij te volgen.

Cappuccino met karakter vertelt over hoe ik ertoe kwam ontwikkelingswerk te gaan doen, over de straatkinderen, over de timmerwerkplaats en natuurlijk over de jongens. Over bijzondere vriendschappen, de indrukwekkende manier waarop Manuel – de timmerleraar – en ik lesgaven en hoe Peru mijn leven gekeerd heeft. Toen ik aan het manuscript begon – twee jaar geleden – schreef ik af en toe een uurtje. Inmiddels schrijf ik zes tot zeven dagen per week, gemiddeld vijf uur per dag.  Het wordt een boek dat je nog lang zal heugen, dat beloof ik!

Dagelijks loop ik langs een kruis wat er stoffig bijstaat. In een potje staat een droog bosje bloemen van een ver verleden. Waarschijnlijk voor iemand die op deze plek verongelukt is. Ik ken dit soort taferelen uit Peru. De Andes staat er vol mee.

21 Oktober was het een jaar geleden dat één van mijn leerlingen – Jhoel Alex – van de timmerwerkplaats is overleden. Het boek draag ik op aan hem. Het eerste Spaanse exemplaar Cappuccino con carácter geef ik persoonlijk aan zijn vader.

Om even stil te staan op de sterfdag van Jhoel Alex, leende ik even  de gedenkplek – het kruis – van iemand anders. Met twee flessen heet water en een doekje zijn Ollie en ik op pad gegaan. Eveneens bracht ik wilde rozemarijn  en een paar olijftakken mee. Nadat ik het kruis en het potje schoongemaakt had, stond ik even stil bij mijn dode leerling: Hij was klein van stuk, zo dun als een rietje en zijn tanden stonden schots en scheef. Hij was zo ongeduldig als de pest, maar toch, hij had de X factor. Hij kreeg iedereen  aan het  lachen, kreeg alles voor elkaar en scoorde de mooiste meiden. Al gingen ze nooit met hem mee…

Door de verse takken zag het kruis er onmiddellijk levendiger uit. Jhoel Alex had de naam van de timmerwerkplaats op zijn arm getatoeëerd  in de vorm van een hart met daaromheen twee olijftakken en hij  hield van de geur lavendel: rozemarijn lijkt er een beetje op…

Nu regent het in Guaro en niet lichtelijk ook! Sommige gasten hebben zich teruggetrokken in hun appartementen, anderen  gaan op zoek naar overdekt vertier. Weer of geen weer, ik schrijf gestaag door. Mijn dagelijkse loopie heb ik even gestaakt. Als de buien over zijn, klim ik weer omhoog.

Ollie snapt niet waarom ik niet ga wandelen. ‘Mietje! die paar regendruppels!’  zie ik hem denken als ik met een vuilniszak over mijn hoofd naar de receptie loop…

In memoriam  voor Jhoel Alex.

Klusjuf.

 

Bijzondere vogels                           02-11-2011

Mijn vriend de kunstenaar die een half jaar in hetzelfde appartement  zou verblijven – Column:  Komen en gaan -  kwam niet alleen naar Guaro voor inspiratie van zijn prachtige werk, maar ook voor de verscheidene vogels die deze omgeving rijk is.

Nu ik over de akelige vermoeidheid van het dagelijkse klimmen ben en mij beter kan  concentreren op de omgeving, ben ik wat veelvuldiger naar boven gaan kijken. Mijn vriend heeft foto’s gestuurd van de Spaanse keizerarend: Aquila adalberti. En de Moniksgier: Aegypius monachus.

De Spaanse keizerarend wordt zo’n 80 cm lang, met een vleugelspanwijdte van 1,9 tot 2,2 meter. Hij weegt van 2,8 tot 3,5 kilo. De Spaanse keizerarend overwintert in zijn leefgebied. Konijnen, knaagdieren, duiven en kraaien zijn een favoriet hapje van Aquila adalberti. Ook eenden en vossen moeten in het bezit zijn van een goeie conditie. Helaas is de soort is met uitsterven bedreigd, door inperking van het leefgebied en illegale vergiftiging. Het aantal Spaanse keizerarenden wordt op minder dan 500 geschat, waarvan er ongeveer 220 paartjes in Spanje leven en 2 in Portugal. (Bron: Wikipedia)

Regelmatig zie ik wél iets zweven door de lucht maar welke wat is? De kleinere vogels die van boom naar boom vliegen komen me bekender voor. Ze maken mijn wandeling  extra aantrekkelijk door de verschillende soorten getjilp en gekoer en getok. Het lijkt alsof ze afgestemd zijn op elkaar. Ik heb de gierzwaluw gezien, de mus zien fladderen, iets wat leek op een kolibrie en ik ben de wespendief tegengekomen. De wespendief is een sperwerachtige soort.

Wie ook regelmatig door de lucht zweeft is Bianca. Ze is stewardess bij de KLM en vliegt zo’n veertig uur per maand. Als Bianca aan het werk is zitten we bij receptie aan de koffie en bedenken waar  ze ter wereld is. In Afrika? In Zuid Amerika? In Iran??? ‘In Panje, mama is in Panje!’ roept zoon Sam enthousiast. ‘Nee hee, daar zitten wij Sammy,’  corrigeert dochter Cat, die ogenblikkelijk  opspringt om een dansje uit te voeren van K3 dat gaat van : Van Amerika tot in … en iets met een regenboog.

Ik vlieg er ook een weekje tussen uit. Ik ga één van mijn beste vrienden opzoeken in Portugal. Hij woont er al 25 jaar.  Even een weekje uitblazen. Het manuscript is klaar en ligt bij mijn coach ( Karin Spaink)  om voor de laatste keer gelezen te worden. Eveneens ligt het verhaal bij verschillende lezers die hun op en aanmerkingen gaan geven.

Ollie is ook een  ware  vogelliefhebber. Bij elke boom zit hij doodstil en kijkt gebiologeerd omhoog. Na een minuut of wat zet hij het op een blaffen. Helaas, ze vallen niet naar beneden… Als hij ná boom 91 nog steeds geen succes heeft kijkt hij mij aan alsof hij wil zeggen: ‘Zou jij iets aan die vleugels kunnen doen?’

Klusjuf.

 

Iedereen geniet van hetzelfde              10-11-2011

De reis met de bus naar Portugal ging zeer voorspoedig. Ik had een aantal pogingen gedaan om uit te zoeken hoe en met welke bus ik moest rijden. Het lukte me niet om de juiste informatie op te vragen. Steeds kreeg ik busreizen met vakantie bestemmingen van heer Google. Op de bonnefooi ben in vanaf Malaga (ik kon met Bianca meerijden naar het vliegveld) naar Ayamonte (vlak bij de grens van Porugal) gereisd.

Het transport is prima geregeld. In Malaga reed ik met de Línea Express (bushalte is op het vliegveld) naar halte: Explanada de la estación (Estación FFCC) het treinstation. Het station biedt een legio naar diverse lokaties. Tegenover het treinstation is het bussation. Vandaar uit ben ik naar Sevilla gegaan. De eindhalte – tevens ook een bussation – ben ik met busmaatschappij Damas naar Ayamonte gereisd, waar mijn goede vriend stond te wachten.

Het is fijn om even uit te blazen van de concentratie die ik nodig had voor het boek. Veertien jaar geleden kwam ik voor het eerst in Portugal. Als ik eerlijk ben (…) vind ik de sfeer mooier naast Spanje. Het lijkt alsof de energie zachter is. Waarschijnlijk komt dat mede door de taal. Spaans is hard en snel, Portugees langzaam en zacht.

Door de jaren heen heb ik verschillende vrienden in Portugal: Nederlanders, Engelse en Duitsers. Het is altijd een klein feestje als ik er ben. Even eten bij die, wandelen met zus en naar de markt met zo. Het is de vijgentijd geweest daardoor biedt de markt een variateit aan gedroogde vijgen. Ik heb me het schompus gegeten… En het is oogstijd van olijven, de beetje zurige geur hangt overal. We hebben de olie´s geproefd, wow! Dat zijn smaken. Een broodje met alleen olijfolie is genoeg. Ik ben zelfs in een boom geklommen om de eufrodite granaatappels te plukken. Ik vind het fijn om te eten wat de seizoenen bieden. Het schept een band, iedereen geniet van hetzelfde.

Wat ik kwalijk vind is dat er huizen staan die voor bijna driekwart van het jaar onbewoond zijn. Het is dat ik het druk heb met mijn eigen projecten, ik zou hier zo kunnen wonen. De huur is laag en daartegenover staat dat het betreffende huis en de tuin onderhouden moet worden. Als het ware bezielen. Dat vind ik een goed plan als ik een volgende boek ga schrijven. Dat is voor later. Nu rest mij voornamlijk om alleen maar te genieten.

Over een paar dagen keer ik wederom naar La Molineta, naar mijn grote vriend Ollie. Ik mis hem als ik wandel…

Klusjuf.

 

Olijven plukken 16-11-2011 

 

Inmiddels ben ik in Guaro. De terugreis ging zeer voorspoedig. Met de bus ben ik vanuit Faro naar Sevilla gereisd. Vanaf Sevilla naar Marbella en op hetzelfde busstation was er een directe verbinding naar Guaro. Acht uur ’s avonds  kwam ik aan. Om met mijn loodzware rugzak in het donker naar La Molineta te lopen leek mij geen goed plan. Ik kon nog nét – met mijn bijna lege mobiel – Bianca bellen om mij op te pikken in het dorp.

Het weerzien was fijn en bij aankomst wist mijn vriend Ollie van gekkigheid niet of hij moest zitten of staan.

Ik heb een uit Portugal een variëteit aan kruiden en thee meegenomen. Alle kruiden staan in potjes en bekers. Mijn appartement is rijkelijk gevuld met de heerlijkste geuren. Het is fijn thuis te zijn.

Dezelfde zure lucht als in Portugal hangt ook in Guaro. De olijven worden geplukt. Volgens Bianca is het meditatief en een leuk karwei. Ze heeft gelijk! Het is een rust voor de geest en dat beetje spierpijn in mijn rechter arm neem ik voor lief. Volgende week gaat de oogst naar de molen om geperst te worden. Ik ben olijven aan het spoelen om ze later in te maken. Pure olijfolie op een warm broodje en het leven is volmaakt!  ‘Met een beetje zout…’ hoor ik een vriendin in gedachten zeggen.

  

Volgend seizoen gaan Dan en Bianca tijdens het oogstseizoen weken organiseren waarbij de gasten mee plukken. (Trek goeie schoenen aan!) Er worden workshops gehouden hoe de olijven ingemaakt worden. Er wordt hard gewerkt aan nieuwe recepten. De gasten gaan mee naar de molen en de olijfolie wordt rijkelijk gebruikt in de diverse maaltijden. Uiteraard zijn de verschillende biologische producten te koop.

Het wordt hier steeds leuker. Straks wil ik niet meer weg…

Ik heb van Karin Spaink mijn manuscript terug en ik hoopte op een groen licht voor de uitgever. Helaas pindakaas… nog niet. Er zijn nog stukken die beter kunnen, sommige episodes mogen minder en er zijn nog vragen die onbeantwoordt. Dus mijn dagelijkse routine is weer begonnen.

Als ik ‘s ochtends mijn appartement uitstap zit Ollie voor de deur. Dan denk ik aan een liedje – Bij de poort van de school - van de Zangeres zonder Naam: het gaat over Jantje van een jaar of acht die een vriend had die op Ollie leek. Samen liepen ze dagelijks naar school. Het hondje wachtte braaf bij de poort totdat Jantje weer vrij was. Op een dag sloeg het noodlot toe. Jantje werd geschept door een auto. Jantje was dood. Het hondje zit – nog steeds-  elke dag voor de poort van de school. ‘Maar het báásje keert niet weer…’ zingt de Zangeres zonder Naam, met een snik in haar stem

Als ik dit verhaal aan Ollie vertel tijdens onze wandeling, kijkt hij me aan alsof hij zeggen wil:  ‘Hou effe op ja, zullen we het even gezellig houden?!’

Klusjuf.

 

 

Persen maar                                           23-11-2011

 

 

Ik heb nooit geweten dat groene en zwarte olijven dezelfde zijn. De groene zijn de jonge verse en de zwarte de belegen oudere olijf. Ik vergeleek ze altijd met druiven: witte en de blauwe. Zo zie je maar weer: je bent nooit te oud om te leren.

We brachten 830 kilo olijven naar de molen. Een imposante moderne machine die met gemak het aantal kon verwerken. Ik geloof zelfs dat wij een tussendoor klusje waren.

De olijven worden door een breed rooster in een kuil van zeker 2.5 meter diep gegooid. Daarna worden ze afgevoerd op een lopende band en worden de olijven geplet. Vervolgens worden alle blaadjes en oneffenheden eruit gezeefd. Dan gaan ze naar de pers om de heerlijk olie eruit te persen. We hadden een koude pers. Het hele proces duurde twee uur. De olie is verrukkelijk!

 

 

 

Eenmaal thuisgekomen met 142 liter olie kwam het verse brood op tafel. Er moest geproefd worden! No tengo palabras zeggen we in het spaans, wat betekend: Ik heb er geen woorden voor! Het proeft bijna naar de jus van een biefstuk… (wel een echt biologische dan he, niet die van de kiloslager!)

Het word elke dag een beetje kouder. Ik sprokkel hout voor de kachel en maak mijn appartement knus met kaarsjes en gevonden stenen. Van de eucalyptusbomen – die hier overal groeien-  pluk ik takken en zet ze in een vaas. De regen laat zich vaker zien en de wind laat van zich horen.

Ik ben op de helft van de tijd in La Molineta en bereid me langzaam voor op het volgende project.

Maar…eerst moet het boek bij de uitgever liggen: first things first…

Het liefst neem in mijn grote vriend Ollie mee naar Nederland. Ik vroeg hem wat hij er van vond: Hij keek me aan en leek te willen zeggen: ‘Hallo… kijk eens om je heen… je denk toch niet dat ik deze prachtige bergen inruil voor een boot niet. En dan drie maanden over zee naar Lima zeker?! Ja toe-de-loe! Kom gewoon nog eens langs, zou ik zeggen?!’

Klusjuf.

 

En de prijs gaat… 30-11-2011

 

Er is een weekje La Molineta te winnen. Wie het origineelste gedicht instuurt op Facebook La Molineta wordt mijn buur. Dus alle dichters en dichteressen laat je gaan en schrijf een uniek gedicht wat alleen betrekking mag hebben op La Molineta. Minimaal vier en maximaal acht regels.

Het weer in Guaro is fantastisch! Na een korte periode van regen schijnt nu de zon. Hij is minder sterk, da’s waar en aan het zwembad liggen is er niet meer bij. Dus is het tijd om de omgeving te leren kennen. Ik blijf nog in mijn stramien –  op een dagje Marbella strand na-  maar ik wil jullie graag vertellen wat er zoal te doen is in de omgeving.

Ik stel voor om me te richten op de doeners onder jullie. Bijvoorbeeld rotsen beklimmen. In Desplomilandia – een van de beste rotsklimgebieden in Andalusië – in de buurt van de El Chorro. www.elchorro.com

Voor de wat rustigere types is een ritje op een van de paarden van Juan zeer aan te raden. Zijn paardenfarm ligt  zo’n twee kilometer van La Molineta. Er is keuze tussen een rit solo, met een groep, of op je dooie gemak in een kar rondgereden dwars door de prachtige natuur.

 

De eigenaar Juan is een heuse paardenliefhebber en laat graag zien wat zijn paarden allemaal kunnen. Hij vertoont dat op de typische Spaanse manier. Nu de blaadjes van de bomen vallen, is een ritje op een paard in deze omgeving een weldaad voor de wat sombere geest.

Voor wie daarna dan nog in hogere sferen wilt komen is er een Zweedse massage bij La Molineta mogelijk.

Als dit alles je teveel en te omslachtig is, nodig ik je bij deze uit om met mij – dagelijks vanaf half negen – mee te wandelen naar Guaro. We gaan bij Fredy’s een bak koffie drinken. Behalve op dinsdag dan is hij gesloten. Dan gaan we naar een tentje verderop waar ze heerlijke Churro ’s verkopen. Een soort oliebol maar dan ringvormig. Ik eet ze mondjesmaat, ik ben nét zo trots op mijn maatje 40.

‘He Klusjuf, ik wil ook een rijm plaatsen,’ leek Ollie te zeggen. ‘Oké ga je gang,’ zei ik verbaasd.

‘Komt ie.’

Beste Sint en Piet.

Ik spreek namens alle dieren, maar voornamelijk de hondensoort,

waarom krijgt niet iedereen een cadeau? zoals dat hoort.

Omdat wij onze schoenen niet kunnen zetten of liedjes zingen kunnen,

het lijkt alsof jullie het ons gewoon niet gunnen.

En wij maar waken over terreinen en voor vele zijn we een remedie tegen eenzaamheid,

nu je dit leest krijgen jullie van al dat vergeten zeker spijt.

Dus Sint en Piet, graag een beetje vlot,

geef ons gewoon elk jaar een extra lekker bot.

Ollie.

 

Klusjuf.

 

Laatste column                     09-01-2012

Nog tien dagen dan vertrek ik weer naar Nederland. Ik lijk nu op een gemiddelde gast die deze tijd gemiddeld verblijft.

De tijd is werkelijk voorbij gevlogen! Ik heb genoten en alle doelen – die ik mezelf had gesteld – behaald.

Nu is het tijd om verder te trekken. Het boek heeft meer tijd nodig. Ik vertrek over een paar weken naar Portugal om daar (hopelijk) de laatste zinnen van het boek te schrijven. Hoelang dat gaat duren weet ik niet, de tijd zal het leren. Op www.klusjuf.waarbenjij.nu zijn mijn verdere ontwikkelingen te volgen. Op de site kunnen jullie een email adres achterlaten, dan krijgen jullie vanzelf bericht.

Bedankt voor de reacties op mijn geschreven stukjes. Als jullie besluiten om naar La Molineta te gaan wens ik jullie veel plezier met alles wat het te bieden heeft.

Nu geef ik het stokje door aan Bianca. Ze zal regelmatig stukjes  schrijven op haar blog op deze site over het wel en wee op en rondom La Molineta.

Tot ziens!

Klusjuf.